okna do poddaszy Wodzowie poszczególnych oddziałów germańskich lądujących w Brytanii, po opanowaniu obszaru nadającego się do osiedlenia swoich towarzyszy, tworzyli tam państewka plemienne typu patrymonialnego. Liczba ich była początkowo znaczna. Badacze współcześni mówią o 16 lub nawet 18. Rychło jednak w drodze wzajemnych podbojów liczba ta spadła do siedmiu, co skłoniło historyków do oznaczenia tego okresu mianem Heptarchii. Tymi siedmioma królestwami były: Wessex, Sussex, Essex, Kentr East Anglia, Mercia i Nortumbrii.

Podobnie jak Frankowie na kontynencie, tak przybysze germańscy w Brytanii byli w okresie inwazji poganami. W przeciwieństwie jednak do Franków zabrakło u Anglo-Sasów motywu, który mógłby ich skłonić do szybkiej chrystianizacji. Nawet przeciwnie — chrystianizm jako religia większości podbitych i ujarzmionych Brytów był u nich w pogardzie. Chrystianizacja więc w tych niesprzyjających warunkach nastąpiła stosunkowo późno. Dwa były ośrodki, które ją podjęły. Jeden inspirowało bezpośrednio papiestwo, wysyłając z inicjatywy Grzegorza I misję do Brytanii w r. 597; drugim stał się ośrodek iryjski, który w tym samym czasie z klasztoru na wyspie łona u brzegów Szkocji rozpoczął ewangelizację plemion germańskich. W wyniku obu tych akcji południe Brytanii przyjęło chrystianizm z Rzymu, północ zaś — poprzez Szkocję z Irlandii. projekty domów kraków

calling card